Baby oervoer – deel 1

babyvoedingVol goede moed begon ik toen mijn kleine man 6 maanden was met de meest gezonde zelfgemaakte groentenprakjes. Hoe kon hij dat ten slotte niet lekker vinden? Geen potjes uit de supermarkt, gewoon gestoomde groenten die ik pureerde met wat stoomvocht. Supersnel en makkelijk als je de puree in een ijsblokjesvorm invriest, dan kun je per portie deze ontdooien en aanbieden, en hoef je dus niet elke dag minihapjes te stomen en bereiden. Eerst hebben we groenten per soort geprobeerd, en daarna combi’s. Maar mijn eigenwijze spruit dacht daar heel anders over. Hij vond het allemaal best spannende smaken, maar die smurrie in zijn mond vond hij niets; alles werd resoluut uitgespuugd. Toen probeerden we stukjes gestoomde groenten, die hij zelf in zijn handjes kon houden, kon proeven en ontdekken. Dat vond hij reuze spannend en de smaken leek hij ook lekker te vinden. Maar zodra er een stukje afkwam, werd ook dit uitgespuugd. En zo passeerden naast diverse groenten kontjes van Frans stokbrood, soepstengels, speltwafels en rijstepap de revue. Ook stukken fruit hebben we (ongestoomd) geprobeerd: banaan, appel, perzik… Allemaal erg interessant, maar doorslikken, no way.

Inmiddels is hij 7,5 maanden oud, en hebben we de volgende combi’s geprobeerd (allen gestoomd, ook het fruit):
-wortel-pompoen
-zoete aardappel-rode paprika
-aardappel-spinazie-broccoli
-appel-banaan

Gisteren leek hij de appel-banaan lekker te vinden, en volgens mij ging er meer op dan anders. We blijven proberen, en ook weer individuele groenten. Vanavond pastinaak!

Groenteroosjes uit de oven

groentenroosjesEen paar weken geleden voelde ik mij weer creatief en energiek genoeg om een nieuw recept uit te proberen. Ik had diverse groenten van mijn ouders uit de tuin gekregen, en zag in een Frans kookboekje de meest diverse soorten recepten staan om deze in “rozen” vorm te  bakken in de oven. Ik heb diverse combinatie geprobeerd, en hoewel ze allemaal lekker waren, waren de meest eenvoudige aardappel roosjes eigenlijk nog het lekkerst. De truc is om de groenten eerst te blancheren, voordat je ze oprolt in de rozenvorm. Ik heb een muffin bakplaat gebruikt, en de volgende combinaties:

-bladerdeeg/wortel/Goudse kaas/kummel
-bladerdeeg/courgette/mozzarella/tijm
-gewone aardappel met een beetje zeezout en een klontje boter
-truffelaardappel met een beetje zeezout en een klontje boter

Voor de bladerdeeg versies: snij een vierkant plakje bladerdeeg doormidden, leg vervolgens in de lengte op de bovenste helft je geblancheerde groenteplakjes met hierop een beetje kaas, vouw de  onderste helft naar boven en rol nu het deeg in de breedte op. Voila, een roosje.
De aardappel rol je op de zelfde manier maar dan zonder het bladerdeeg. Vervolgens bak je de roosjes ongeveer 25 minuten op 180°C.

Bonenkroketten en bonensaucijzenbroodjes

bonenreceptenZoals een paar posts eerder verteld ben ik hard bezig om mijn vriezer leeg te eten, en daar kwam ik ook een grote hoeveelheid ingevroren bonen tegen. Dit is echter een familiekwaal, want ook de vriezer van mijn moeder zit altijd vol met bonen. Zo ook exact 20 jaar geleden, toen ik mijn eindexamen deed en mijn moeder haar enkel en pols brak. Naast dat ik in mijn examenperiode zat, heb ik toen op mijn 18e samen met mijn vader het huishouden gedaan én ik kookte elke avond. Ook toen wilde ik graag de vriezer leeg eten, maar elke avond een bonenpot was te veel van het goede. Ik had nog niet heel veel kookervaring (hoewel ik al wel een jaar of drie 1x per week kookte), maar ik hield al wel van experimenteren en buiten het (kook-)boekje werken. Zo verzon ik – voordat de vegaburgers en andere vleesvervangers “hot” werden – diverse manieren om de bonen te verwerken. Ik maakte er saucijzenbroodjes van, of kroketjes, en ook had ik een variant waarbij ik wontonvellen vulde met een bonenmengsel en deze stoomde of frituurde. Ik heb jaren gedacht dat de recepten verloren waren gegaan, maar recentelijk vond mijn moeder er twee van bij het opruimen. Deze deel ik graag met jullie, hoewel het wederom ter inspiratie is, daar ik ook toen al geen exacte gewichten noteerde maar uit de losse hand werkte…

Bonen-saucijzenbroodjes
Ingrediënten: 10 plakken bladerdeeg/ gekookte dopbonen/ 2 à 3 rode uien/ kastanjechampignons/ scheut sweet-chilisauce/ naar smaak: harissa, zout, peper, knoflook(poeder), gemberpoeder, paprikapoeder

Hak de uien, bonen en champignons grof in een keukenmachine. Meng dit met de kruiden en chilisauce. Verdeel het mengsel over de 10 plakjesbladerdeeg (op 1 helft). Vouw dicht zoals saucijzenbroodjes. Bak de broodjes gedurende 25 minuten in een voorverwarmde oven van 225°C.

N.B.: Ik zou er nu waarschijnlijk een eitje door doen voor binding en structuur.

Bonen-kroketten
Ingrediënten
: gekookte dopbonen/ 2 grote uien/ champignons/ 1 ei/ 1 scheut sweet chilisauce/ naar smaak: peper, zout, harissa, knoflookpoeder, paprikapoeder. Tevens extra ei (losgeklopt) en paneermeel

Hak alle ingrediënten inclusief 1 ei, exclusief ander ei en paneermeel, in een keukenmachine tot moes. Maak hier langwerpige “bolletjes” van, haal ze door het paneermeel, dan door het ei, en dan weer door het paneermeel. Frituur totdat ze goudbruin zijn (ongeveer 6 minuten) in de friteuse (190°C).

N.B.: dit mengsel kun je ook in wontonvellen frituren of stomen voor een Aziatische variant.

Abrikozen-yoghurt ijsjes

abrikozen-yoghurt ijsjes.jpgVan de markt had ik een zak abrikozen meegenomen die wat kleine plekjes vertoonden. Met dit weer gingen ze echter veel harder dan verwacht, dus had ik de keuze om ze óf weg te gooien, óf ze snel te verwerken. Aangezien ik erg voor dat laatste ben, was ik blij een beetje energie en inspiratie te hebben om dit ook daadwerkelijk te doen. Helaas geen exact recept, maar dit soort yoghurt ijsjes maken is gelukkig geen exacte wetenschap, dus zie het als inspiratie…

Ik heb de slechte plekken van de abrikozen afgesneden, het vruchtvlees ontdaan van de pitten, en ze vervolgens met een eetlepel water of zo zacht laten koken. Ik had ook nog twee passievruchten liggen die op gemaakt moesten worden, dus daar heb ik het pulp van toegevoegd nadat de abrikozen gekookt waren, samen met een beetje honing om het geheel te zoeten. Vervolgens heb ik deze fruitmoes door een zeef gedaan (ijsjes met van die zwarte pitten zijn toch wat minder aangenaam om te eten). Je kan het door een draaizeef doen, maar ik heb – omdat het geen hele grote hoeveelheid was – een gewone zeef gepakt met een pollepel. Nadat de moes was afgekoeld heb ik er een paar drupjes amandelessence en wat yoghurt doorgeroerd (ongeveer 1 deel yoghurt op 2 delen fruitmoes, maar je kan ook meer yoghurt gebruiken).  Dit mengsel heb ik vervolgens ingevroren in ijsvormpjes.

Het werd een heerlijke frisse traktatie, hoewel de passievrucht uiteindelijk niet echt te proeven was. Een volgende keer laat ik die er uit.

OLIO – the local sharing revolution

olioSoms kom je een initiatief tegen (in dit geval een App) waar je alleen maar om kan juichen, en recentelijk was dat voor mij het in Groot-Brittannië gestarte initiatief van OLIO – “the local sharing revolution”. OLIO is een (gratis) App waarin je gratis voedsel aan kan bieden (er is ook een afdeling non-food overigens) opdat het niet verspild/weggegooid hoeft te worden. Aangezien wereldwijd 1/3 van al het geproduceerde voedsel vernietigd of verspild wordt, waarvan in Europa/USA meer dan de helft in de reguliere huishoudens, is dit een prachtige manier om te zorgen dat deze verspilling ietsje minder wordt. Denk aan een tuin die zoveel opbrengt dat je het onmogelijk zelf weg gegeten of ingevroren krijgt (en je vaste adressen kunnen ook geen courgette meer zien); of dat pak thee dat je voor je verjaardag kreeg in een smaak waarvan je gruwelt; of je gaat op vakantie en ondanks zorgvuldig plannen heb je toch nog wat verse groenten/fruit/kaas/brood over welke je niet mee kan nemen…. In Groot-Brittannië doen ook een aantal winkel(ketens), markten, etc. mee, maar of dat ook in Nederland gaat lukken… En nee, je wordt er niet rijk van, want je geeft de zaken gratis weg. Maar een volgende keer kun jij weer bij een ander wat gratis ophalen.

Zo’n App werkt natuurlijk het beste wanneer er veel deelnemers zijn. Bij deze mijn bescheiden bijdrage om het initiatief in Nederland wat naamsbekendheid te geven.

Voor meer informatie: klik hier om direct naar de website van OLIO te gaan.

Bonen “hummus”

bonen hummus op komkommerZoals ik in mijn vorige stukje al schreef ben ik bezig om mijn vriezer leeg te eten. Op een pakje geitenstoofvlees na is het vlees nu schoon op, dus heb ik weer heerlijk nieuw vlees besteld via koopeenkoe.nl en koopeenvarken.nl.

Wat de groentekant betreft, ik heb nog heel veel bonen, en bonen, en je raad het al, nog meer bonen (witte bonen, tuinbonen, etc.). Om de hartige trek te dienen in de namiddag heb ik van een zakje gemengde dopbonen een experiment gemaakt: ik heb hier een bonenpasta van gemaakt, een soort “hummus”. Want als je het van kikkererwten kan maken, waarom dan niet van andere peulvruchten/bonen? Aangezien het een experiment was, heb ik e.e.a. echt uit de losse hand gedaan en heb ik dus geen exacte hoeveelheden aan ingrediënten. En daar de ene boon de ander niet is, en dus wat droger bijvoorbeeld, denk ik dat je dit recept sowieso op gevoel moet maken… Ik vond het in ieder geval geslaagd en erg lekker, en niet alleen op een door midden gesneden minikomkommer of op plakjes komkommer (ook handig om rond te laten gaan als snack), maar ook op plakjes radijs of in een stengel bleekselderij (als de groente maar fris en knapperig is).

Ingrediënten: kleine hoeveelheid gare bonen (bijv. uit de diepvries), walnootolie, peper, garam masalakruiden, evt. een beetje water, (mini-)komkommer en verse basilicumblaadjes om te serveren.

Pureer de bonen met een beetje olie tot een gladde massa. Afhankelijk van de droogte van de bonen heb je ook een beetje water nodig om het smeuïg te maken (anders stapelen de calorieën zich enorm op als je alleen olie gebruikt). Je kunt overigens ook een andere aromatische olie gebruiken, maar ik vond de notige smaak erg lekker hierbij. Voeg versgemalen peper en garam masalakruiden naar smaak toe. Smeer op een plakje komkommer en garneer met een blaadje basilicum.

Tips: Het is in de koelkast goed een paar dagen te bewaren. Je kunt eventueel een beetje zout toevoegen, maar persoonlijk doe ik dat liever niet en de kruiden maken het pittig genoeg om zonder zout te kunnen (zeker als je de pasta eet met verse basilicumblaadjes). Je kan voor een frisse noot ook een scheutje citroensap toevoegen.

Terug van weggeweest

Freya en MyrdhynHet is alweer een hele poos geleden dat ik voor het laatst een stukje schreef, en met reden. Ik was namelijk heel druk bezig om een mini-mensje te maken en deze op de wereld te zetten… Het is een heel lief mannetje geworden, genaamd Myrdhyn. de afgelopen maanden waren echter zwaar voor mij, waardoor ik het koken heb overgelaten aan mijn lieve man. Hij had wel een beetje ervaring maar niet veel, dus het was voor hem een enorme uitdaging maar hij heeft het goed opgevangen! Nu Myrdhyn iets meer rust in zijn kleine lijfje begint te krijgen, en ik hierdoor ook, begint het echter weer te kriebelen. Misschien nog wel meer dan voorheen ben ik me bewust van het goede eten (veel groenten, volkorenproducten, fruit, vlees en vis van goede oorsprong, etc.), zeker nu ik via mijn borstvoeding zoveel voedingsstoffen en smaken aan de kleine meegeef, en nu we over een aantal maanden met de eerste hapjes vast voedsel gaan beginnen. Mijn ervaringen en successen (of minder succesvolle verhalen) zullen zeker ook af en toe op mijn blog langskomen! Want wat is nu “oerder” dan een kindje voeren?

Een kleine update: momenteel hebben we nog maar 4 kipjes want de kleine zwart-witte wyandotte kriel Dot is plotseling overleden. De moestuin heb ik dit jaar helaas een jaartje over moeten slaan, aangezien ik in maart bevallen ben en een langere herstelperiode heb/had dan gehoopt, waardoor ik mijn tuin niet zaaiklaar heb kunnen maken. Volgend jaar nieuwe kansen! Gelukkig hebben mijn ouders een grote tuin waaruit ik met regelmaat lekkers krijg, en tevens heb ik een hele fijne groentekraam op de markt dus tekort komen we niets! En het is ook een hele goede reden om die grote vrieskist nu eindelijk eens helemaal leeg te eten…

Spinazie-ricotta taart

spinazie-ricotta-taartGisteren had ik twee vriendinnen op bezoek om een dag lekker achter de naaimachine te zitten (ja, ik naai ook nog eens mijn eigen kleding, gordijnen, etc.). Beide zijn vegetarisch en ik wilde ze een uitgebreide en lekkere lunch voorzetten in OerVoer-stijl. Dus had ik de avond van te voren drie soorten deeg gemaakt (een korstdeeg, een soort bladerdeeg en hartig volkoren taartdeeg). Deze blijven een nacht in de koelkast prima, dus ’s ochtends vroeg kon ik meteen de vullingen maken en gaan bakken. Twee recepten waren uit het Franstalige hartige cake-/taartboek van Florence Edelmann, waar ik wel eens eerder een recept uit geplaatst heb op OerVoer. Dit keer zou ik graag het zeer geslaagde recept van haar spinazie-ricottataart willen delen. Het is natuurlijk een aanrader om het boek zelf te kopen, maar ik weet niet of het vertaald is en niet iedereen kan Franstalige recepten begrijpen… Eerst geef ik het recept voor het korstdeeg, daarna voor de taart zelf. Het beste kun je deze in een langwerpige bakvorm bakken, zoals afgebeeld op de foto.

Ingrediënten korstdeeg: 250 gr bloem/ 5 gr zout/ 125 gr boter (in kleine stukjes gesneden).

Meng de bloem en het zout. Voeg de boter toe en meng met je vingertoppen totdat een zandachtige structuur ontstaat en de bloem en boter goed vermengd zijn. Voeg 3 el koud water toe (of meer indien nodig) en kneed snel tot een samenhangend deeg (als je het te droog maakt, breekt het bij steeds het uitrollen; als je te lang kneed of teveel water toevoegt, wordt het deeg taai). Laat het deeg ten minste 1 uur in de koelkast rusten. Je kunt het deeg ook een dag van te voren maken.

Ingrediënten spinazie-ricotta taart: 1x het recept voor korstdeeg (zie hierboven)/ 200 gr spinazie (ontdooid)*/ 2 eieren/ 200 gr ricotta/ 100 ml slagroom/ 50 gr geraspte Parmezaanse kaas (of andere kaas indien gewenst)/ 40 gr pijnboompitjes/ versgemalen peper

Verwarm de oven voor op 180ºC. Beboter een rechthoekige bakvorm (mijn vorm is ongeveer 12 x 35 cm maar je kunt een iets grotere gebruiken, want ik hou deeg en vulling over) en besprenkel met bloem. Bekleed deze vervolgens met het uitgerolde korstdeeg. Bak het deeg zonder vulling voor gedurende 20 minuten. Meng de eieren samen met de ricotta, slagroom, Parmezaanse kaas en 20 gr van de pijnboompitjes met behulp van een garde. Voeg peper naar smaak toe en tevens de uitgelekte spinazie. Giet dit mengsel in de voorgebakken deegvorm, bestrooi met de achtergehouden pijnboompitjes en bak vervolgens 25 minuten op 18oºC af.

*Je kunt natuurlijk ook verse spinazie gebruiken. Laat in dat geval de spinazie in een pan op een laag vuur afgedekt inslinken (zonder water toe te voegen) gedurende enkele minuten, giet af, hak de blaadjes grof en laat enigszins afkoelen.

Zelfgemaakte knolselderij salade

knolselderij-saladeIn de winter maak ik met enige regelmaat erwtensoep, en erwtensoep zonder knolselderij is geen erwtensoep (in mijn beleving). Maar zo’n knol is meestal veel te groot, zelfs voor de enorme pannen soep doe ik maak, dus ik heb vaak een halve knol onderin mijn koelkast liggen en deze wil nog wel eens vergeten worden… Nu blijft zo’n knol lang goed, maar toch.

Nu heb ik hier een heerlijke frisse oplossing voor gevonden, in de vorm van een winterse salade. En als ik blij ben met een probeersel, dan deel ik deze met jullie! Onderstaande recept is voor 3 grote of 4 kleinere porties.

Ingrediënten: 430-450 gr knolselderij, geschild/ 3 el yoghurt/ 2 el mayonaise/ 2 el peren- of ciderazijn/ 1 tl honing/ ½ tl dijonmosterd

Rasp de knolselderij op een grove stand (bij voorkeur in de keukenmachine). Meng alle overige ingrediënten samen, en meng deze vervolgens met de geraspte knolselderij. En zo simpel is het! Het lekkerste is de salade als je hem een poosje laat staan, opdat alle smaken goed intrekken. Je kunt de salade dus perfect ’s ochtends maken en in de koelkast bewaren, om hem ’s avonds te serveren, of zelfs de volgende dag(en).

Bewaren

Hoezo winterstop?!

Als mijn kipjes tegen de donkerste periode van het jaar niet meer leggen, weet ik dat de winterstop gekomen is en dat ik moet wachten op verse eitjes totdat het duidelijk lichter begint te worden (half februari mag ik dan weer een kakelvers eitje verwachten). Dus als ik in november al een poosje geen eitjes gezien heb, dan ga ik ook niet direct elke dag op zoek. Groot was mijn verbazing toen ik vandaag na het “hoera-ik-heb-een-ei-gelegd” gekakel tóch maar eens ging kijken (na een week of drie niet gekeken te hebben), en toen 14 mini-eieren vond… Die pluiskuikens (ons woord voor de twee zijdehoenders) kennen geen winterstop blijkbaar!